IN GESPREK MET EDWIN VAN DER SAR

Landskampioen Ajax vloog op donderdag 8 mei jongstleden met Garuda Indonesia naar Jakarta, Indonesie, voor oefenwedstrijden tegen Persija in Jakarta en tegen Persib in Bandung. Hoofdtrainer Frank de Boer stapte met achttien spelers aan boord bij Garuda Indonesia, waaronder aanvoerder Siem de Jong en vice-aanvoerder Niklas Moisander. Andere talenten die meegingen waren doelmannen Mickey van der Hart en Peter Leeuwenburgh en de veelbelovende Sheraldo Becker en Riechedly Bazoer. Naast de twee oefenduels stonden er trainingssessies, persmomenten en sponsoractiviteiten voor het team op het programma. Marketing Directeur Edwin van der Sar vertelde voorafgaand verheugd te zijn om weer naar Indonesië te gaan. Aanleiding om de oud-voetbalheld in het vliegtuig -op de heenweg- een aantal vragen voor te schotelen. Zo gezegd, zo gedaan.

Wij weten dat u eerder naar Indonesië bent afgereisd. Wat voor indruk heeft het land destijds op u achtergelaten?
Dit was mijn derde reis naar Indonesië. De laatste keer was zeven jaar geleden toen ik met mijn gezin van een vakantie op Bali genot. En vanuit Bali zijn we naar een nabij Bounty eilandje gegaan. Zo’n eiland waar hooguit zeven/acht bungalows staan. Er waar enkel één auto rijdt. Die auto was er om mensen naar een waanzinnig mooie waterval te brengen in een vallei. Hier vlogen denk ik wel 10.000 vlinders rond. Het was een prachtige ervaring voor heel het gezin. Om er nu weer met Ajax naartoe te gaan is alleen maar hartstikke mooi.

Over Ajax gesproken, is dit de eerste keer dat de selectie voet aan Indonesische bodem zet?
Nee. We zijn met Ajax, als ik het goed heb, in 1974/1975 ook in Indonesië geweest. En toen hebben we tegen dezelfde teams gespeeld. Zelfs de huidige fysio Pim van Dord was destijds van de partij. Erg leuk om, zeg 40 jaar naar dato, dezelfde wedstrijden te spelen. Ook al sta ik nu niet meer in het doel.

Om daar meteen op in te haken, kunt u iets meer vertellen over de achtergrond van deze bijzondere trip?
Natuurlijk. In het kort: Ajax is een opleidende club, een club die de focus legt op haar jeugdspelers. Jonge spelers hebben veel coaching nodig. Veel trainingsuren: noem maar op. Dat wil zeggen dat verre reizen normaliter uitgesloten zijn. Maar omdat we dit jaar, na afloop van het seizoen en voor het WK, tot de ontdekking kwamen dat er een ”window” (lees: periode om nog in te vullen) was, hadden we besloten ons hier niet op blind te staren. Je gaat je oriënteren, er vinden gesprekken plaats en van het één komt het ander. Uiteindelijk zijn we uitgekomen bij Indonesië. Voetballend gezien in opmars en ook leuk: het grootste gedeelte van onze Facebook gebruikers is afkomstig uit dit land. Dat schept hoe dan ook een band. Ajax leeft in Indonesië. En daarbij niet te vergeten de geschiedenis die het land heeft met Nederland. Als je dan op een vrije middag bezienswaardigheden kunt bekijken uit koloniale tijden en dat met elkaar kunt delen vind ik mooi om te zien en interessant tegelijk.

Hoe is het eigenlijk voor u om als oud Ajax speler de functie van Marketing Directeur in te vullen?
Het bevalt goed. Ik zit op kantoor. De ene dag ben ik in gesprek met de gemeente, de andere dag hang ik aan de telefoon met een potentiële sponsor, en de andere dag bereid ik me voor op een meeting met de UEFA. Heel divers. Ik moet ook zeggen dat ik bewust voor zo’n (kantoor)functie heb gekozen. In mijn geval is het zo: hoe dichter ik bij het veld kom, hoe groter het verlangen wordt om die handschoenen weer aan te doen. De drang om een comeback te maken is dan veel sterker aanwezig. Op dit soort tripjes probeer ik wel actief te zijn en mee te doen met het team waar mogelijk. Dan kan ik het mij veroorloven om op het goal te staan en een paar ballen tegen te houden of uit het net te vissen. Maar in het dagelijkse leven wordt dat wat moeilijker.

Dus, u keept helemaal niet meer?
Eigenlijk niet, maar voor gelegenheidswedstrijden (denk aan: goede doelen initiatieven) maak ik graag een uitzondering.  Zo sta ik volgende maand met een samengesteld team (van een Robbie Williams tot aan oud teamgenoten)  voor Unicef op het veld in een groot stadion in Engeland. Dat vind ik dan wel erg leuk om te doen. Verder staat er aan het einde van de zomer een wedstrijd tussen oud Manchester United tegen oud Bayern München op het programma. Kijk dan kan ik het ook niet laten om niet mee te doen. Maar voor de rest, ik speel niet met vrienden. Noordwijk 5 tegen Rijnsburg 7, daar heb ik geen trek in. Ik wil de plaatselijke huisschilder niet het genoegen geven om tijdens zo’n potje drie keer te scoren, waarvan twee keer door mijn benen, en dan s ‘avonds op een verjaardag dat tien keer te moeten aanhoren, haha.

Laatste vraag, hoe is de vlucht bevallen?
Ik moet zeggen: ik zit heerlijk in de Business Class van Garuda Indonesia. Een hele ervaring. De stoelen die (bijna) helemaal plat gaan is voor een man van mijn lengte (1.97!) een groot goed. Het eten is veelzijdig en verzorgd én smaakt heerlijk. En ik heb net al een aantal films gekeken, dus ik hoop zo -om alvast een beetje in het Indonesische ritme te komen- nog een paar uur te kunnen slapen.  Tot nu toe heb ik helemaal niets te klagen. Er wordt goed voor ons gezorgd.