Lindsay’s Experience: Punctualiteit van Indonesiërs

Als Indisch meisje ben ik bekend met veel Indonesische gebruiken en uitdrukkingen. Ik heb het ‘hebben’van twee culturen altijd een verrijking van mijn leven gevonden. Er is alleen 1 eigenschap, die Indonesiers hebben waar ik met geen mogelijkheid aan kan wennen. Misschien bij u ook bekend, de uitdrukking: “Jam Karet” oftewel Rubberen tijd. Ohohoh wat kan ik toch geirriteerd raken aan het gebrek aan punctualiteit van mensen. En geloof me, Indonesische mensen spannen toch echt de kroon!

Op 2 juni 2010 werd de launch van de Garuda vlucht Amsterdam‐Jakarta gevierd met een receptie in restaurant Ginger’s in het WTC op Schiphol. Ter opleuking van het evenement zouden er twee modeshows van twee Indonesische designers zijn. Ik zou de productie regelen van de show van Stephanus Hamy. Superleuk om te doen, maar ook best veel werk. Helemaal als je tot het laatste moment geen precieze details weet. Maar een dag voor de launch had ik in de ochtend afgesproken met de designer, zijn staff en Mike, mijn contactpersoon van het Nederlandse PR/Marketing‐bureau.

Om 11 uur hadden we afgesproken bij Ginger’s, dus zorgde ik dat ik 10 voor 11 aanwezig was. Mike smste netjes dat hij 15 minuten later zou zijn. Dus nam ik lekker een koffie en wachte op de Indonesische delegatie. Maar toen de om kwart over 11 Mike aankwam, waren zij er nog niet. Ik dacht nog: “Ach ze zullen vast een parkeerplek zoeken, laat ik ze even bellen.”Helaas werd er niet meteen opgenomen, dus stuurde ik een sms waarin ik vroeg of ze er bijna waren. 10 minuten later werd ik teruggebeld. “Hello Miss Lindsay, we are just leaving the Embassy. We will arrive within an hour.” Dat zou dus half 1 zijn! Goed ik was er nu toch al dus wilde ik best een uur wachten. Maar uiteindelijk arriveerden onze lieve mensen pas om 1 uur. Tegen die tijd, was ik minder relaxed kan ik je vertellen. Maar then again… Wat kan je eraan doen? Het enige nadeel met deze mensen is alleen, dat ze wel verwachten dat zij voor alles komen. En dat ik dus alle tijd voor hen zou hebben, wat helaas niet het geval was. Dus nadat alles in sneltreinvaart besproken was, ging ik er snel vandoor met de belofte om op de dag van de show om 3 uur aanwezig te zijn en dat de modelen, die ik had geboekt er om 4 uur zouden zijn.

De volgende dag kwam ik fris en vol goede moed op de locatie. Onze designer bleek not amused, dat ik nog geen modellen had meegenomen. Oeps.. toch een miscommunicatie, ik legde hem uit dat de meisjes er tussen 4 uur en half 5 zouden zijn. Toen om 5 over 4 het eerste model er nog niet was, werd ik vriendelijk doch dringend gevraagd de meisjes te bellen en uit te zoeken waar ze bleven. Ik vond dat lichtelijk overdreven, zeker gezien het feit dat ik de dag ervoor 2 uur lang moest wachten. Maar ach de klant is koning en om half 5 waren alle modellen binnen en klaar voor haar en make‐up.

Om 6 uur waren we allemaal opgemaakt, gekapt en klaar voor de show. Tijdens het wachten werden we door Garuda heerlijk verwend met ontzettend lekker Indonesisch eten, dus waren mijn modellen heel erg enthousiast! En ik ook.. hmm, wat houd ik toch van Indonesie. Uiteindelijk is de avond voorbij gevlogen. De designer, de mensen van Garuda Indonesia, de aanwezige gasten, iedereen was tevreden. En ik dus ook. Maar.. toen ik naar huis reed ging er wel even het een en ander door mijn hoofd. In 2001 en 2002 heeft Garuda Indonesia Airlines een award gewonnen voor de meest punctuele airline op Schiphol! Nu ze terug zijn op Nederlandse bodem brengt Garuda Indonesia de ‘real Indonesia experience’ naar Nederland. En dat doen ze inmiddels al heel wat jaren met veel succes. Ik ga er dan ook van uit dat ze de Jam Karet in Jakarta houden! :D

Over Lindsay
Lindsay Grace Pronk, geboren op 25 juni 1982, groeide op als de oudste dochter in een Indisch gezin te Den Haag. Als klein meisje vond Lindsay het al enorm fascinerend om met de kleding, schoenen en make-up van haar moeder te experimenteren. En dankzij haar fantasierijke verbeeldingskracht eindigde menig verkleedpartijtje in een vrolijk toneelstukje voor de hele familie. Omdat het er zo schattig uitzag maakte iedereen natuurlijk foto’s en de kleine Lindsay vond het heerlijk om in de schijnwerpers te staan – welk gevoel ze niet meer is kwijtgeraakt. In haar tienerjaren begon Lindsay met modellenwerk, waardoor ze veel mooie plaatsen heeft bezocht en veel interessante mensen heeft ontmoet. Toen Lindsay 21 jaar oud was werd ze door een collega-model gevraagd om mee te doen aan de Miss Universe Nederland verkiezing. Lindsay twijfelde eerst, maar dacht dat de ervaring wel heel leuk zou kunnen zijn. En ze kreeg gelijk! Op 18 April 2004 werd Lindsay gekroond tot Miss Universe Nederland, waarna ze naar Equador afreisde om mee te doen aan de Miss Universe verkiezing. Lindsay’s titel bracht haar wederom vele mooie ervaringen, waaronder ook het contact met de Ambassade van de republiek van Indonesië. Sindsdien werkt ze veelvuldig, vaak als host of als MC, met hen samen, op evenementen. Lindsay werkt tegenwoordig nog steeds als model, maar ze is ook de eerste stappen als actrice aan het zetten - ze is inmiddels gedebuteerd op het witte doek in de Nederlandse speelfilm "Ver van Familie". Het presenteren doet Lindsay er ook nog steeds bij, maar het allerbelangrijkste in haar leven op dit moment is het afronden van haar studie Engelse Taal en Cultuur aan de Universiteit van Leiden.

Comments

One Response to “Lindsay’s Experience: Punctualiteit van Indonesiërs”
  1. Jeffrey Dekker zegt:

    ‘Oost is oost en west is west. En nooit zullen zij gelijk aan elkaar zijn’ schreef Louis Couperus al in zijn roman ‘De Stille Kracht’. Nou….. Dat is nog maar de vraag. De heren sociologen zullen daar de nodige vraagtekens bij zetten. Een band van 350 jaar vlak je niet zo maar even met een gummetje uit.
    Soelaas bieden. Voor je eigen toko verantwoordelijk zijn. De Hollander heeft deze uitdrukkingen echt niet zelf ergens in de Achterhoek bedacht.
    Bengkel las (= laswerkplaats, afgeleid van winkel). Losmen (= logement). Ook de Javaan heeft dit niet ‘s avonds onder het genot van een kopje koffie toebroek zelf bedacht.
    Ja. Het zijn nu twee aparte landen. Maar wel twee landen die nauwelijks beseffen hoeveel zij aan elkaars 350 jaar durende gezelschap te danken hebben! Tot in de eeuwen der eeuwen zullen zij verbonden zijn met een onzichtbare navelstreng. Een navelstreng met tweerichtingsverkeer.

Speak Your Mind

Tell us what you're thinking...
and oh, if you want a pic to show with your comment, go get a gravatar!